18اکتبر 2024 - در یک مطالعه واقعی، مهارکننده‌های SGLT2 و آگونیست های گیرنده GLP-1 نسبت به مهارکننده‌های دی پپتیدیل پپتیداز-4 و سولفونیل اوره‌ها در کاهش عوارض کلیوی در بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 با خطر قلبی عروقی متوسط، ​​مؤثرتر بودند.

در این مطالعه مشاهده ای گذشته نگر، محققان داده های بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 و خطر متوسط ​​بیماری قلبی عروقی را ارزیابی کردند. در میان جمعیت مورد مطالعه، برای 78843 نفر یک مهارکننده دی پپتیدیل پپتیداز-4 ، برای 42049 نفر یک آگونیست گیرندهGLP-1 ، برای 45466 نفر یک مهار کننده ی SGLT2  و برای 198356 نفر یک سولفونیل اوره تجویز شده بود.

پروفسورJoshua J. Neumiller از بخش دارودرمانی در کالج داروسازی و علوم دارویی در دانشگاه ایالتی واشنگتن، گفت: در حال حاضر، داروهایی که شواهدی از فواید قلبی و عروقی دارند به عنوان مثال، مهارکننده‌های کو‌ترانسپورتر ۲سدیم-گلوکز و آگونیست‌های گیرنده پپتید ۱شبه گلوکاگون، نسبت به سایر درمان‌های کاهش‌دهنده گلوکز در بیمارانی که در معرض خطر CVD کمتر (مثلاً متوسط) هستند، چندان توصیه نمی‌شوند. با این حال، در کارآزمایی‌های بزرگ پیامدهای قلبی عروقی، داروهایی از گروه مهارکننده SGLT2 و آگونیست گیرندهGLP-1 ، علاوه بر ارائه ی فواید برای پیامدهای بیماری ثانویه اکتشافی کلیوی که شامل کاهش پیشرونده در eGFR و/یا شروع جدید یا بدتر شدن آلبومینوری می‌شود، مزایای CVD را نشان داده اند.

برای ارزیابی اثربخشی هر درمان، محققان داده‌های مربوط به مراحل 3 تا 5 بیماری مزمن کلیه، نارسایی کلیه یا نیاز به درمان جایگزینی کلیه را به عنوان پیامدهای ترکیبی اصلی تجزیه و تحلیل کردند.

هم داروهای مهارکننده ی SGLT2 (نسبت خطر=0.71؛ فاصله ی اطمینان 95%: 0.67-0.74) و هم آگونیست های گیرنده GLP-1 (HR-0.87؛ فاصله ی اطمینان 95%: 0.83-0.92) موثرتر از مهارکننده های دی پپتیدیل پپتیداز-4 برای نتایج اصلی بودند. علاوه بر این، مهارکننده‌های  SGLT2 (HR= 0.69؛ فاصله ی اطمینان 95%: 0.66-0.73) و آگونیست‌های گیرنده GLP-1 (HR=0.86؛ فاصله ی اطمینان 95%: 0.82-0.91) با خطرات کمتری برای نتیجه اصلی درمان نسبت به سولفونیل‌اور همراه بودند.

پرفسور Neumiller و همکارانش دریافتند که استفاده از مهارکننده‌هایSGLT2 (HR=0.69؛ فاصله ی اطمینان 95%: 0.66-0.73) و آگونیست‌های گیرندهGLP-1 (HR =0.86؛ فاصله ی اطمینان 95%: 0.82 -0.91) با کاهش بیشتر خطر نتایج اولیه نسبت به سولفونیل اوره همراه هستند.

در مقایسه ی مهارکننده‌های SGLT2 با آگونیست‌های گیرنده GLP-1، مهارکننده‌های SGLT2 برای نتیجه ترکیبی اصلی برتر بودند(HR =0.81؛ فاصله اطمینان95%: 0.75-0.76)

به طور کلی، مهارکننده های SGLT2 به ترتیب با 29٪ و 28٪ و آگونیست های گیرنده GLP-1 با 13٪ و 14٪ خطر کمتر برای مراحل 3 تا 5 بیماری مزمن کلیوی؛ و نارسایی کلیه یا نیاز به درمان جایگزینی کلیه، نسبت به مهارکننده های دی پپتیدیل پپتیداز-4 مرتبط بودند.

محققان نوشتند: «این یافته‌ها شواهد مهم دنیای واقعی را برای حمایت از تصمیم‌گیری بالینی برای بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 با خطر CVD متوسط، ​​ارائه می‌دهند».

منبع:

https://www.healio.com/news/nephrology/20241018/sglt2-inhibitors-may-delay-kidney-complications-better-than-other-anti-diabetes-agents